The Big Guns Call Me Back Again...


...

...

Κλεμμένοι Διάλογοι...

 [...] 

 ''-Έλα εδώ!

Αυτό είχες έγνοια? Να μ'αφήσεις εμένα να τρέμω 
από τα νεύρα μου για να κοιταχτείς στον καθρέφτη?

-...Μ'αλλα μάτια...είχα κι άλλα μάτια και δεν το 'ξερα..'' 



...

So I walkout these wandering dreams

Κάθε που ακούει για όνειρα παραφρονεί
Της αρέσει να καπνίζει
Αυτές τις φιγούρες τις απεχθάνεται

Πήγε σε έναν χορευτή να της δείξει πώς να 
κινεί το σώμα της
Πήρε μαζί της και την πανοπλία της
Χωρίς την θωράκισή της δεν πάει πουθενά
Κάθε φορά που το κάνει, τραυματίζεται
Έτσι νομίζει...

Αυτιστική στη μουσική, μπορεί να ακούει την ίδια 
μελωδία για ώρες
Μετά την ξερνάει.

Της αρέσει να κυνηγάει 
πράσινες φάλαινες και 
μονόχρωμες μέλισσες
Ακούει που και που κάτι ξεθωριασμένες μουσικές
με πολύ καπνό και παλιακά χαρτιά μπροστά της

Της αρέσουν τα ταξίδια
Περιπλανιέται μόνη της στο πουθενά
Ανυπομονεί να έρθει το σκοτάδι για να
διώχνει τα όνειρα

Δεν θέλει να έχει τίποτα
Κάπως σαν να παίρνουν όλα νόημα
αποκλειστικά μόνα τους

Σιχαίνεται τον πόλεμο
Κι όμως, βρίσκεται σε μαι διαρκή
μάχη..χωρίς τις στρατηγικές του Clausewitz
Άλλες φορές κερδίζει, άλλες χάνει.
Τα λάφυρα? Κάθε φορά ένα βήμα
μπροστά...

Ψάχνει να φτάσει κάτι κιγλιδώματα
Η σκιά της σίγουρα θα περάσει απέναντι
Είναι η μόνη που της ανήκει και στην ώρα τούτη
θα την αφήσει να φύγει...

Της αρέσουν οι εκπλήξεις παρότι
νιώθει αμήχανα στον αιφνιδιασμό
Από αλλού ξεκινάει και σχεδόν με
μαθηματικη ακρίβεια πάντα
καταλήγει αλλού

Δεν την ενοχλεί
Λίγα πράγματα την ενοχλούν γενικώς
Αυτά τα λίγα συνήθως την πληγώνουν
Πιο πολύ την πληγώνουν οι ενοχές
Δυσανασχετεί  με το καφέ χρώμα

Και όλο κάπου τρέχει
Όλο κάτι κυνηγάει και κάθε
που το πιάνει ξεχνάει γιατί
το κυνήγησε...

          ..και το διασκεδάζει...


...

Ασημαντότητα...

Σε πόσους ρόλους εμπλέκεσαι καθημερινά..
Όχι, δεν προσποιείσαι... παίζεις ρόλους.
Από την ώρα που ανοίγεις το μάτι σου μέχρι 
την ώρα που σε παίρνει ο βαθύς ο ύπνος. 
Και εκεί μέσα στον βαθύ ύπνο
προετοιμάζονται τα φτιασίδια σου..

Και αναρωτιέμαι τι γίνεται την κάθε μέρα που περνάει..
Πώς περνάει... Πώς αντέχεις το βάρος όλων 
αυτών των κουστουμιών?
Και δεν υπάρχει ούτε ένα δευτερόλεπτο, μα ουτε ένα
σου λέω, που να μπορέσεις να ξεγυμνωθείς...
Σε καμία φάση της ζωής σου..
Εκτός αν πιστεύεις στα αστρικά ταξίδια κ πλανάσαι 
σε ένα άλλο συμπαντικό γεγονός...

Και μιας και αναφερθηκαν τα συμπαντικά γεγονότα, 
δεν υπάρχει τίποτα πιο ασήμαντο από το ίδιο το σύμπαν...

Και πέρα από τα συμπαντικά, μια είναι η επικινδυνότητα 
στην ασημαντότητα:
τολμά να περιχαρακώνει τις ψυχές μας...

Να πεταχτούν οι πανοπλίες, αυτές που θωρακίζουν, 
να αναπνεύσεις...χωρίς βοηθήματα...να γελάσεις μέσα
από το βάθος σου και να κλάψεις λυτρωτικά..
και εκεί ίσως να να βρεις την αλήθεια σου


...

Until Then..

''If you think nothing is yours
If I think everything belongs to  me
How wrong I'll be
None of us have everything

There's a place I have never explored
Another world we have yet to conquer

And until then, none of us have anything...''


...

The Change will do you Good, I always knew it would...

Κάτι μας έχει πιάσει με το το ποστ-πανκ τον τελευταίο καιρό
και γενικά με όλα τα ''ποστ''...είτε σαν θεατές είτε σαν ακροατές..
Παίζουν πολύ τα ''ποστ-ς''..

Ξεκίνησα να περπατάω...

Επισκεύτηκα την κυρία Άντα. 
Μια μαγισσούλα στην Ανατολική Θεσσαλονίκη
Μου έκανε ένα δώρο,κάτι όχι και τόσο χρήσιμο.
Άλλα ουδεμία σημασία έχει.

Η κυρία Άντα φοράει μονίμως ένα μόνιμο μωβ κραγιόν.

Μετά συνέχισα το δρόμο μου τρώγοντας ένα μήλο.

Ρώτησα κάποιους περαστικούς, με ρωτούσαν και αυτοί και 
άκρη δεν μπορούσαμε να βγάλουμε. Χαμογελούσαμε όμως.
Και αυτό έχει πολύ μεγάλη σημασία.

Μετά συνάντησα μια τύπισσα που θωρεί τον εαυτό της γκουρού.
Ρώτησα κ αυτήν και μου είπε οτι στην προηγούμενή μου ζωή
είχα επιλέξει ήδη την τωρινή μου ζωή. Μπερδεύτηκα προς 
στιγμήν.

Παράτησα την τσάντα με τις ενοχές που πήγε να με φορτώσει,
πέταξα το μήλο και συνέχισα.

Η αυτοτιμωρία είναι από τις χειρότερες μορφές αυτοκαταστροφής,
σκέφτηκα.

Θυμήθηκα όταν ζούσα σε μια μεγαλύτερη πόλη. Είχε μετρό, μάλλον
επειδή δεν έχει ήλιο...Κυκλοφορούσα με ακουστικά συνήθως, και άκουγα
κάποια από τα προαναφερθέντα ''ποστ''.Όταν τα έβγαλα σε κάποια
στιγμή σύγχυσης, συνειδητοποίησα ότι ζούσα σε άλλη πόλη.

Συνέχισα να περπατάω και βρέθηκα έξω από μια γνωστή εκκλησία.
Και θυμήθηκα όταν ήμουνα στο σχολείο, μια μέρα που μας πήγαν να 
εκκλησιαστούμε. Με πονούσε η κοιλιά μου εκείνη τη μέρα. Μια παρέα
από κοριτσάκια μου επιτέθηκε κ μου είπε οτι αποκλείεται να πονάω, 
ότι προσποιούμαι, γιατί μέσα στον οίκο του Θεού όλα θεραπεύονται..

Έσκασα στα γέλια. Όχι τότε, τότε έκλαψα μάλλον, τώρα...

Περπατούσα και ξαφνικά βρέθηκα μπροστά από κάτι φοίνικες.
Τους προσπέρασα με σνομπισμό. Δε μου άρεσαν ποτέ οι φοίνικες.

Μπήκα σε μια τυχαία πολυκατοικία, έψαξα τα ονόματα των κατοίκων.
Ήθελα να βρω ένα ενδιαφέρον όνομα. Και ξανά:Όταν ζούσα σε μια 
μεγαλύτερη πόλη, έστελνα κάρτες σε φίλους και χρησιμοποιούσα άλλα 
ονόματα.'' Ήρακλή! Θα έρθει μια κάρτα στην πολυκατοικία σου στο 
όνομα Αριστομένης Φιλοκυπαρίσσιος''

Προχώρησα παρακάτω και βρήκα πάνω σε ένα από αυτούς τους στύλους
του Δήμου,μια κόκκινη χαρτονένια καρδιά που έγραφε κάτι επάνω, αλλά 
η βροχή είχε φάει το μελάνι κ δεν μπόρεσα να διακρίνω. 

Ε ναι, στο εντωμεταξύ άρχισε να βρέχει

Σκέφτηκα πόσο σιχαμένη είναι η ημέρα των ερωτευμένων καταναλωτών.

Συνέχισα να περπατάω και συνάντησα μια ομοφυλόφιλη χίπισσα
που κάτω από ένα μπαλκόνι είχε στρώσει ένα από αυτά τα πολύχρωμα
πανιά.Καθόταν σε μια γιόγκικη στάση και κρατούσε  ένα χαρτόνι που έλεγε
''Δεν θέλω να δουλεύω, ότι επιθυμείτε παρακαλώ''. Της έδωσα ένα βαζάκι 
ωμά αμύγδαλα.Είχε κλειστά τα μάτια της, ελπίζω να της άρεσε

Συνέχισα κ έφτασα στο χώρο που έπρεπε να φτάσω.
Έβαλα το νταματζντ γκουντς και περίμενα τον Αγγελάκα να 
πεταχτεί από κάπου τριγύρω...


...

Bela Lugosi's Dead... 

 

Κάπως πρέπει να ονομάζεται αυτή η φάση

Η φάση που νομίζεις οτι τίποτα δεν ορίζεις.

Που πραγματικά τίποτα δεν υπάρχει που

να λες είναι έτσι, είναι αλλιώς, θέλω εκείνο,

δίνω αυτό.

Και κάπως πρέπει να λέγεται αυτή η φάση 

που  γουστάρεις.

Που θέλεις να καπνίζεις, να πίνεις και να 

διαβάζεις για το θάνατο κ την ευτυχία.

Και κάπως πρέπει να λέγεται κ αυτή η φάση

Η φάση που χοροπηδάς καθώς τα πόδια σου

είναι καρφωμένα στο έδαφος.

Η φάση που είσαι ακίνητος και ταυτόχρονα

όλο σου το κορμί τρέμει.

Πώς να λέγεται η φάση που θέλεις τα πάντα

και είσαι ευτυχισμένος με τα λίγα.

Που θέλεις να καπνίζεις, να πίνεις και 

να ακούς βρωμερά τραγούδια.

Που θέλεις να καπνίζεις, να πίνεις και

να σφίγγεις και να γουστάρεις.

Που θέλεις να παρανοείς

Που γουστάρεις να είσαι χαοτικός

Που θέλεις να γίνεσαι χυδαίος και 

να ερωτεύεσαι τη χυδαιότητά σου.

Που θέλεις να αγριεύεσαι και να 

ακούς σκοτεινά τραγούδια.

Που γουστάρεις να χτυπιέσαι

Που αρρωσταίνεις με την καύλα

της γκόμενάς σου

Που μπερδεύεις τη σκιά με το φως

Που ξεχνάς πως ορίζεσαι

Που δε σε ενδιαφέρει αυτό που

σε κάνει αυτό που είσαι

Που καυλώνεις 

Που σείεται η ύπαρξή σου 

Κάπως πρέπει να λέγεται αυτή η φάση

που μπερδεύεται το κορμί σου με 

κάτι άλλο

Που δε σε ενδιαφέρει το κάτι άλλο 

Που θέλεις να καπνίζεις, να πίνεις 

και να αναφωνείς λερωμένους στίχους

Και πώς να λέγεται αυτή η φάση 

που νιώθεις με διαφορετικά πράγματα 
κάθε φορά, ολόκληρος...

...

THIS IS WHERE IT STARTED...


 



''Σήμερα για πρώτη φορά συνειδητοποίησα το σώμα μου...''
είπε

...

Nihil est, Nihil deest...

Αυτός που προσπαθεί να βρει την αλήθεια στην πράξη είναι κατά βάση 

φτωχός, πολύ φτωχός... 

Έχει μόνο τον εαυτό του και τη φλόγα του. Δεν αφορά άμεσα άλλους,

δεν θέλει προσοχή, δε θέλει αναγνώριση, δε φέρει διάκριση..δεν 

θέλει να χωρά πολλούς τελικά.. 

Ίσως να είναι πραγματικά τυφλός τελικά, άγνωστος στην πλειοψηφία, 
πραγματικά στερημένος στην ύλη, 
μα πλήρης στις επιλογές του.

Είναι αγώνας καθημερινός με τον εαυτό σου, να βαδίζεις στην ομίχλη 

με αυτοπεποίθηση, να μην ακούς τον φόβο, να αναμετράς τον εαυτό σου.

...

"Κι όμως το έκανα , γιατί, αρπαγμένος στη δίνη του μυαλού, 

από μωρία,απο ένα νου άστατο,σαλεμένο, είχα μεγάλη επιθυμία

να πεταρίζω εδώ και εκεί,να έχω κάποια αξία στα μεγάλα,

και στα μικρά να είμαι ανύπαρκτος,[...] 

μην είσαι δούλος μιας και μόνο γνώσης, ούτε να εμμένεις σε ένα θέμα,

όπως το κάνουν οι πολλοί, αλλά να χάνεσαι μακριά,

παιδί πολύτεχνο, να πιάνεις το κουπί σε κάθε βάρκα 

και από κάθε πιάτο να τσιμπάς κι απ'ολες τις κούπες να δροσίζεσαι [...] 

Δεν είμαι φτωχός, δεν είμαι πλούσιος,

nihil est,nihil deest.[...]" 

(Robert Burton, Η Ανατομία της Μελαγχολίας)

...

WE CAN BEAT THEM FOR EVER AND EVER...

Κάθε μέρα, θα κλέβω λίγο χρόνο από τις συνήθειές μου 
και θα ακούω αυτό το τραγούδι χωρίς να κάνω κάτι άλλο.. 
Να πιστέψω οτι είμαστε ήρωες, όχι για μια μέρα μόνο..
για κάθε μέρα που περνάει.. 

Ήρωες γιατί...για'αυτό, για εκείνο κ για το άλλο...

Και θα είμαι η βασίλισσα για κάθε λεπτό που περνάει
και θα νικάω το πιόνι του χρόνου και θα φωνάζω,
θα κραυγάζω για τη νίκη μου.. 
και θα τρέχω εδώ κ εκεί, θα ταξιδεύω και θα χορεύω παντού 
με φόντο τα δέντρα, τον ήλιο, τις πόλεις και τα όνειρά μου 

Και θα σ'αγαπάω πιο δυνατά κάθε λεπτό που περνάει.. 
και θα σε αποθεώνω για καθετί που κάνεις 
και ξανά θα σ'αγαπάω πιο βαθιά... 
Και θα τρέχεις εδώ κ εκεί, θα ταξιδεύεις και θα χορεύεις παντού
με φόντο το σκηνικό που ονειρεύεσαι...

...

Κάπου μέσα στην πόλη τριγύριζε...ήταν από αυτές τις μέρες που 
όλα φαίνονται όμορφα αλλά βιώνονται δύσκολα. 

Κάπου ηθελε να ακουστεί και δεν ήξερε τι να πει.

Ξέμεινε από λέξεις...ξεμένει τώρα τελευταία αρκετά συχνά. 
Δεν υπάρχουν άλλες.
Αναρωτιέται εαν τις έδιωξε.. Ή μήπως έφυγαν μόνες τους..

Σε ένα τοίχο διάβασε ''μην κυνηγάς πολύ τα όνειρά σου, θα φύγουν''.

Τι ηττοπάθεια, σκέφτηκε...

''Way down in the hole'' και ξόρκισε το κακό..

Το όνειρό της το βράδυ ήταν πολύ οδυνηρό. 
Ξύπνησε πνιγμένη από τον τρόμο,

με σφιχτά σαγόνια και μουδιασμένη την σπονδυλική της στήλη.
Συνειδητοποίησε την αρρώστια της..
Έτσι είναι.. άμα δεν κλείσεις την μια πόρτα δεν μπορείς να
ανοίξεις μια άλλη..

Και τώρα πια δεν είναι ο εαυτός της.

Πού να τη βρει, πώς να την αγγίξει..

...

Σε θέλει..

Λαχταράει την οργή της και τη μαγκωμένη της ύπαρξη

Γουστάρει τα σφιχτά της σαγόνια και τον πρωκτικό της χαρακτήρα.

Λατρεύει το αυτι της που ξεφλουδίζεται κάθε που στρεσαρίζεται.

''Hoist that rag''και ξόρκισε το κακό..

Κάπου διάβασε πως το όνειρο έχει για αφετηρία την πραγματικότητα

και πραγματοποιείται μέσα της.

Αποφάσισε λοιπόν να οργανώσει την πραγματικότητά της έτσι ώστε

να μπορεί να ονειρευτεί...

 Και ποιός ξέρει, ίσως ξανάρθουν οι λέξεις...

...

Χάραξα τους δρόμους και έμεινα στη μέση...

και εκεί κάπου...

Χορεύουμε οι δυό μας
Χτυπιόμαστε
Για να γουστάρουμε
Απλά 

...

On Jubilee Street there was a girl named Bee
She had a history but no past
When they shut her down the Russians moved in
Now I am too scared to even walk on past

She used to say
All those good people down on Jubilee street 
They ought to practise what they preach
Here they are to practise just what they preach
Those good people on Jubilee street

And here I come up the hill I m pushing my wheel of love
I got love in my tummy & a tiny little pain
And a 10 ton catastrophe on a 60 pound chain
And I m pushing my wheel of love up Jublee streets

Look at me now...

The problem was she had a little black book 
And my name was written on every page
Well, a girl's got to make ends meet even on Jubilee Street
I was out of place & time & over the hill & out of my mind 
On Jubilee Street
I oughta practise what I preach
These days I go down town in my tie and tails
I got a foetus on a leash

I am alone now. I am beyond recriminations
Curtains are shut. Furniture has gone.
I am transforming I am vibrating 

I am glowing

I am flying 

Look at me now....

FIVE WORDS

                                                                                                                                                                  
Κουραστικά τα στόματα σε σχήμα κονσέρβας...
Κουραστικές και  οι βρώμικες βιταμίνες...

rap, rap, rap on the lid... 

Συναντήσεις σιωπής
Σενάρια χιλιοειπωμένα για
Επερχόμενα μετα-αποκαλυπτικά σκηνικά
Τι πλήξη...

rap, rap, rap on the lid... 

rap, rap, rap on the lid...
five words bury them don't keep'em..


...