Musicality II

Don't Turn On the Light, Leave me Alone

...

Musicality I

Lupine Dominus
 
I will assume that every mirror crashes through the moon
You will seem to now and then to cover up your head
And we'll see till after when you will see tears of blood
I will stand and ask to defend to the beating of your heart

I will sit down as I think till I can taste the heat
We'll all taste it, the human faces, eyes will drift asleep
I will say with some dismay you bury your dead story
You will be the omen as I give your heads, your hands, your feet

...

 

Crucify the insincere

-Ποιός είναι ο παιδικός σου φόβος?

 Λυπάμαι...


...

Άνιωθη μέρα...

πάντα ίδια...

...

Aργά..

όλα γίνονται αργά...

...

''Θεοκωμωδία''

Στο φαντασιακό όλα είναι πιο τρυφερά, ίσως και πιο εύκολα.
Και την έννοια του φαντασιακού δώσε την εσύ, αν θέλεις
χρησιμοποίησε τον Άντερσον, αν θέλεις διαχειρίσου το 
μέσα από τους ρόλους σου

Θα προσποιηθώ οτι μου αρέσει ο Έλβις
και θα διαμαρτυρηθώ: ''who are you to wave your finger?''
Έχω εδώ και λίγο καιρό που δεν παίρνω τα χάπια μου
και δεν υπάρχει αντίδραση. 

Αντιδρώ όμως σε οτιδήποτε μου θυμίζει τη μάνα μου
και ενίσταμαι σε οτιδήποτε δραματικό και βαρύγδουπο.
Βαρέθηκα, με κούρασαν τα δραματικά κ νεφελώδη,θέλω
απλά και λιγοστά..ίσως στο φαντασιακό...

Το πιο αγαπημένο μου πρόσωπο μου είπε οτι 
όλοι είμαστε καλλιτέχνες. Θα πιω τον αυτοσχέδιο
χυμό λεμόνιτζίντζερβασιλικό εις υγείαν αυτού και θα ακούσω
Ζωρζ Πιλαλί... 

Τις προάλλες έκανα ένα αυτοσχέδιο εργαστήριο στο σπίτι
Το ονόμασα Temporary filling material  και ήθελα να παίξω με το 
filling και το feeling..δεν το ένιωθα και πολύ, απλά μου φάνηκε έξυπνο.
Κατέληξα σε αυτό...μετά από λίγες ημέρες... αφού διέλυσα το 
εργαστήριο...

Μου αρέσει να διαλύω πράγματα
Δεν ξέρω αν φταίει η οργόνη ή αν είναι κάτι μεμπτό 
έτσι κ αλλιώς. Δε με αφορά.

Μου αρέσει που δε με αφορούν πια διάφορα.
Η κοπέλα σ'ενα μαγαζί έλεγε οτι εξαιτίας του ζωδίου της 
έχει ενοχές. Δεν είναι το ζώδιο. Μη βολεύεσαι. 
Τα ενοχικά είναι βαθιά ριζωμένα μέσα σου και καταδυναστεύουν
κ εσένα κ τους γύρω σου
Πάντως, μη βολεύεσαι..γενικώς..

Ωμοφαγία  αυτή την εβδομάδα..η τοξίκωση έχει
σαμποτάρει τα εγκεφαλικά μου κύτταρα. Η αυτοκαταστροφή
έχει πολλά να σου μάθει. Ίσως ο τρόπος για να 
αντέξεις τον πόνο είναι η άνευ όρων παράδοση σε αυτόν

Πίνω ακόμη τον ίδιο χυμό κ όσο κατεβαίνει η στάθμη του
τόσο πιο ξινός είναι...και τον αποθεώνω

Aσυνάρτητα πράγματα, προβοκατόρικα. Να ξεπερνούν την ύπαρξή μου.
Να τη δυσκολεύουν ακόμη πιο πολύ, μέχρι την πλήρη αποδόμηση του
οικογενειακού μου χαρακτήρα και την ανασυγκρότηση ετερογενών στιγμών 
της υποκειμενικότητας μου.Καμία προσφιλή ταυτότητα. 
Και όλα αυτά πόσο ψέυτικα ακούγονται...











ερασιτεχνία επιτηδευμένη

...

                                                                                                     

...

Είναι η άγρια πλευρά σου που με συγκινεί...

Είναι δώδεκα η ώρα , είναι η ώρα των τρελών
κάπου θα σε συναντήσω , κάπου θα σε βρω
στα κελιά τους οι ανθρώποι , ύπνο κάνουν ελαφρό
είναι ελεύθεροι οι δρόμοι για κυνηγητό
είναι δώδεκα η ώρα , είναι η ώρα των τρελών
βραχνό γέλιο αν ακούσεις , κλείσε το ρολό

λύκε , λύκε μου, καλέ μου
λύκε , λύκε μου είσαι εδώ
βγαίνω από τη φωλιά μου και σε κυνηγώ
λύκε , λύκε μου ,καλέ μου
λύκε , λύκε μου είσαι εδώ
είσαι η μόνη μου ελπίδα και σ'ακολουθώ

όμορφο μου προβατάκι τι γυρεύεις μες στο δρόμο
είμαστε όλοι μπερδεμένοι στο δικό του νόμο
δόντια βγάζουνεε τ'αστέρια νύχια φύτρωσαν στους δρόμους
γέφρενη η νύχτα παίζει κλέφτες κ αστυνόμους
όταν πέφτει το σκοτάδι βγαίνει ο λύκος στην πλατεία
στη χαμένη πολιτεία και ζητά τροφή
κλειδωμένα ειναι τα αρνάκια , ζαχαρένιο το κλειδί
κάτι απόμερα παγκάκια , θάμνοι και σιωπή

λύκε , λύκε μου, καλέ μου
λύκε , λύκε μου είσαι εκεί
είναι η άγρια πλεύρα σου που με συγκινεί

Είναι δώδεκα η ώρα , είναι η ώρα των τρελών
όπου ανθίζει το σκοτάδι όπου ανθίζει το σκοτάδι

Είναι δώδεκα η ώρα , είναι η ώρα των τρελών
κάπου θα σε συναντήσω , κάπου θα σε βρω

...

Στο ζύγι...

Το σάουντρακ είναι το Rome

Η ανάσα μπολιασμένη με καπνό, μπύρα και έρωτα

Από κάτω ακούω ένα σπρέυ να γλείφει τον τοίχο

Στο ξημέρωμα θα με ρωτήσεις και θα σου πω οτι 
ζυγίζω ένα χρόνο παραπάνω.

Δεν θα αντισταθώ

Θα κάψω το τσιγάρο μέχρι τέλους.

Μέχρι εκεί θέλω και τη ζωή μου, μέχρι εκεί..στην άκρη

Εκεί ανήκω, στην άκρη ... και κάθε τέτοια μέρα
θα σκέφτομαι τούτο δω το τσιγάρο


...

( Λαβύρινθος 2 )


...

Να ενώσουμε τα βραδυνά μας όνειρα
και να ζήσουμε σαββατιανές περιπέτειες


...

...


Show me back to the path,
Where the ground has split in half,
Like the claws of a cloven hoof.
Where the shelves have shifted fast,
Raising highways for the lost
Explorers, searching for truth.

Fault lines disappear
Now the hanging wall is here,
Imposing it's varved clay beak.
A wishbone pulled apart
By a child in the dark,
Who's hoping for the larger tusk.

Take my hand, lead me south,
To the maw, that gaping mouth
From where the dumb mud drips.
These dreams may be too late
But return me to the wake
And into the stream, I'll slip.

But greed for greener grass
Lures me cruelly to the past,
Like a siren calling from the rock.
Left stranded in a vale,
It's lonely in the shade
That wicked memory makes.

So come find me, in a yellow wood.
I'll be waiting, in a yellow wood.
You and I, in a yellow wood.
All alone, in a yellow wood.
  

...

''Γιατί μας εμποδίζει η σκόνη να είμαστε
ευτυχισμένοι?''


...

 


Νιώθω την ευτυχία όταν ο αέρας ανακατεύει τα μαλλιά μου



...

Behold the memory of a resistance...

...

Στη μάχη ...

Και έχω που σε πολεμάω εδώ και καιρό

Και εσύ δε λες να φύγεις

Επιμένεις

Σε έχω αλλοιώσει, σε έχω αλλάξει

Αλλά είσαι ακόμα εδώ

Να ξέρεις όμως..

Θα κάνω οτι χρειαστεί για να σε διώξω

Ακόμα κ να πιστεψω σε πράγματα που 
μέχρι τώρα δεν πίστεψα

Έχω εμπλακεί σε έναν εμφύλιο
που δεν θυμάμαι καν την αρχή του

Εγώ θα σε χτυπάω από το 
κεφάλι μου 

Και εσύ θα με χτυπάς εκεί που
ενώνονται τα μέλη του κορμιού μου

Με πολεμάς χυδαία

Αλλά θα κρατηθώ μέχρι τέλους

Και εσύ θα τρέπεσαι σε άτακτη 
φυγή 

Και εγώ θα απολαμβάνω την ελευθερία μου

Θα πατήσω πάλι το restart και 
θα συνεχίσω να πορεύομαι

Και τις απώλειες...?

Αυτές θα τις αναλογίζομαι με 
αγάπη

Θα έχουν γίνει ένα 
μ'εμένα..

Αντίο σου λέω!Ακούς?

Αντίο


...

...

Χτυπιόμαστε τώρα...

Μενεξεδιά η τρέλα που φοράς,
την ψώνισες μια νύχτα με πανσέληνο.
Μενεξεδιά κι η τύχη που ζητάς
σαράντα χρόνια μόνος κι έρημος.

Στη Σαλονίκη και στα άλλα τα νησιά
ψάχνεις το γνήσιο και το ανέρωτο.
Χτυπιέσαι στα υπόγεια καπηλειά
και τραγουδάς σε ήχο πλάγιο δεύτερο.

Σαράντα χρόνια γίναν όλα πλαστικά,
μαστίχα έγινε το κρέας σου,
σιρόπι τα ιδανικά
κι αυτά τα λόγια της γριάς μητέρας σου.
Ψαρεύεις ψάρια στα βουνά,
ξιφομαχείς στην άσφαλτο για το άδικο.
Του φεγγαριού την πλάτη καβαλάς,
λαθρεπιβάτης σε τοπικό γκαζάδικο...

...