Τρίτη 27 Αυγούστου 2013
The Crystal Lake
''Καλές χύτρες είμαστε...έτοιμες να εκραγούμε.
Θα είμαι κ αύριο άρρωστη μου φαίνεται''
είπε η Isobel
Και συνεχισε την οδύνη της με ένα γέλιο
επιδεικτικό:
''Should never have left the crystal lake''
''I 'll go through all this
before I wake up
so I can feel happier''
For Isobel...
...
Θα είμαι κ αύριο άρρωστη μου φαίνεται''
είπε η Isobel
Και συνεχισε την οδύνη της με ένα γέλιο
επιδεικτικό:
''Should never have left the crystal lake''
''I 'll go through all this
before I wake up
so I can feel happier''
For Isobel...
...
Πέμπτη 22 Αυγούστου 2013
Ο κύριος πιγκουίνος
Λυπάται για άλλη μια ζημιά που έκανε
Τον πλήγωσε.
Καρφώθηκαν γυαλιά στα
πόδια του.
Συνεχίζει ματωμένος
Ακούει την Περσεφόνη
και βλέπει το σκοτεινό
Η polaroid στο ψυγείο
δείχνει τα άλογα μπλε
και αναρωτιέται αν έτσι
είναι
Ναι, έτσι είναι..
Τα άλογα είναι μπλε,
οι σκιουροι μυρίζουν σαν φίδια
και οι πίθηκοι προειδοποιούν
τα ελάφια
Του τα είπε όλα αυτά ένας
κύριος πιγκουίνος.
Με τον κύριο αυτό βρεθήκανε
τυχαία, καθώς έκανε μια
στάση από το ταξίδι του
για να ξεκουραστεί.
Πήγαινε να βρει έναν ράφτη
γιατί δεν άντεχε άλλο τη
φορεσιά του, ήθελε να αλλάξει.
Ήταν και λίγο παχουλός
και δεν έκλειναν τα χέρια του.
Έπρεπε να κάνει κάτι, όπως έλεγε.
Έχει γεμίσει το πάτωμα αίμα
Συνεχίζει ματωμένος
Η ζέστη είναι αφόρητη
Πιάνει το βάζο που είχε αποθηκεύσει
τα ρούχα των τζιτζικιών- έτσι ονόμασε
την εξωσκελετική μεταβολή
των εντόμων- και δροσίζει
τη σκέψη του.
Ο ήχος των τζιτζικιών,θυμίζει
μόνο καλοκαίρι
Μεσημεριανή σιέστα κατω
από τα έλατα
Η εξάντληση είναι κοντά
Πρέπει να καθαριστεί
και να καθαρίσει τα αίματα.
Σε λίγο έρχεται η αληθινή
αγάπη
Να μην ξεχάσει να της πει
οτι την αγαπά γιατί μαζί της
έχει κάνει υπερβάσεις.
...
Τον πλήγωσε.
Καρφώθηκαν γυαλιά στα
πόδια του.
Συνεχίζει ματωμένος
Ακούει την Περσεφόνη
και βλέπει το σκοτεινό
Η polaroid στο ψυγείο
δείχνει τα άλογα μπλε
και αναρωτιέται αν έτσι
είναι
Ναι, έτσι είναι..
Τα άλογα είναι μπλε,
οι σκιουροι μυρίζουν σαν φίδια
και οι πίθηκοι προειδοποιούν
τα ελάφια
Του τα είπε όλα αυτά ένας
κύριος πιγκουίνος.
Με τον κύριο αυτό βρεθήκανε
τυχαία, καθώς έκανε μια
στάση από το ταξίδι του
για να ξεκουραστεί.
Πήγαινε να βρει έναν ράφτη
γιατί δεν άντεχε άλλο τη
φορεσιά του, ήθελε να αλλάξει.
Ήταν και λίγο παχουλός
και δεν έκλειναν τα χέρια του.
Έπρεπε να κάνει κάτι, όπως έλεγε.
Έχει γεμίσει το πάτωμα αίμα
Συνεχίζει ματωμένος
Η ζέστη είναι αφόρητη
Πιάνει το βάζο που είχε αποθηκεύσει
τα ρούχα των τζιτζικιών- έτσι ονόμασε
την εξωσκελετική μεταβολή
των εντόμων- και δροσίζει
τη σκέψη του.
Ο ήχος των τζιτζικιών,θυμίζει
μόνο καλοκαίρι
Μεσημεριανή σιέστα κατω
από τα έλατα
Η εξάντληση είναι κοντά
Πρέπει να καθαριστεί
και να καθαρίσει τα αίματα.
Σε λίγο έρχεται η αληθινή
αγάπη
Να μην ξεχάσει να της πει
οτι την αγαπά γιατί μαζί της
έχει κάνει υπερβάσεις.
...
Πέμπτη 1 Αυγούστου 2013
Τετάρτη 31 Ιουλίου 2013
Ο πληθυντικός
Μου αρέσει πια ο πληθυντικός.
Παλιά δε μου άρεσε, ίσως
επειδή δεν τον ένιωθα
Χωρίς δακρύβρεχτη
διάθεση..
Μου αρέσει..
''Η τυραννία της οικειότητας'':
είχα εντυπωσιαστεί
με αυτό το βιβλίο...
Έτερον εκάτερον..
Μυρίζει ζέστη έτσι..
Ετοιμαζόμαστε για διακοπές.
Ίσως βρούμε εκεί κάποιον
πάνω σε ένα δέντρο να ακούει Chopin
και να τρώει καρπούζι διαβάζοντας
τις ιστορίες του Τεν τεν
Και θυμάμαι όταν ήμουν μικρή
τη μυρωδιά της μουστάρδας από τα
σάντουιτς που τρώγανε οι γερμανοί.
Και το χαλασμένο πεπόνι και το
ρυάκι με το παγωμένο νερό και το
πράσινο μαγιώ με τα φιογκάκια.
Ετοιμαζόμαστε για διακοπές.
Θα ξαπλώνουμε στην αιώρα,
θα πίνουμε νερό με λεμόνι και
θα διαβάζουμε για θαυμαστούς
κόσμους
Θα βουτάμε στα νερά, θα έχουμε
κόκκινες μυτούλες και θα
γελάμε με απλές διαδικασίες
Θα μιλάμε για όμορφα πράγματα
καθώς θα μας φυσάει ο αέρας
ανακατεύοντας τα αλμυρά μαλλάκια
μας και θα ανατριχιάζει το ηλιοκαμμένο
δερματάκι μας
Και θυμάμαι όταν ήμουνα μικρή
τους τεράστιους λουκουμάδες
και την πολύαγαπημένη μου νονά
με τα παλιά βαριά ξύλινα σαμπό της
και μια κακιά κυρία που κοτσομπόλευε
δίπλα μου τη μαμά μου
Ετοιμαζόμαστε για διακοπες.
Θα κάνουμε συσκέψεις για
ανόητα πράγματα κάτω από
ίσκιους δέντρων
Θα πεινάμε και θα διψάμε
συνέχεια, θα μιλάμε και
θα σιωπούμε
Και θυμάμαι όταν ήμουνα μικρή
το μπαμπουδένιο μπαράκι στην παραλία
και μια πολύ ψηλή πανέμορφη ξανθιά ξένη
κυρία να χορεύει συρτάκι και τον
αδερφό μου να βουτάει το κεφάλι μου χωρίς
σταματημό στο νερό και να μαλώνουμε για
το ποιός θα κάνει πρώτος μπάνιο
Ετοιμαζόμαστε για διακοπες.
Θα καθόμαστε μπροστά από τη σκηνή μας
και θα βλέπουμε τον ήλιο να βασιλεύει
και θα ψάχνουμε τις διαφορές του με τον
ηλιο της προηγούμενης μέρας
Και θα γελάμε τραγανιστά..αχ
θα γελάμε τραγανιστά..ξανά και ξανά
όλη την ώρα
Ετοιμαζόμαστε για διακοπές
και θέλω να θυμάμαι τον πληθυντικό
μας από εδώ κ πέρα..
...
Σάββατο 20 Ιουλίου 2013
Για εκείνες τις βραδιές που σε τρώνε τα κουνούπια στο μπαλκόνι...
Καπνίζεις παθιασμένα
Πώς ορίζεις την ευτυχία?
Επανάσταση?Αλλαγή?Ηρεμία?Ασφάλεια?Άπνοια?
Κόκκινη? Μπλε? Κίτρινη?
Τσιγαρένια? Ζαχαρένια? Σοκολατένια?
Και έχει πια τόση σημασία?
Πώς τη νιώθεις?
Κλαις? Γελάς? Χασμουριέσαι?
Πας στην τουαλέτα? Αυνανίζεσαι?
Τρέχεις? Καθηλώνεσαι?
Γλυκός αγώνας κάθε μέρα
Γλυκιά η ήττα, γλυκιά η αποτυχία
Ενθαρρυντική η νίκη
Νίκη ενάντια στο σκελετωμένο, στο σκληρό, στο φαιδρό
Μαλακώνουν οι μύες σου
Και το γαργαλητό έρχεται από τις πατούσες πρώτα
Ανεβαίνει και μεθάει το κεφάλι σου
Και γράφεις γρήγορα και δεν καταλαβαίνεις πια
τα γράμματά σου
Ακούς το περπάτημα του περαστικού.
Λατρεύεις τους συνειρμούς : Μυρίζεις το φθηνιάρικο κρασί
και έρχεται αυτή η βιωματική ανάμνηση
Χωρίς διανοητικό περιεχόμενο, χωρίς διαχείριση
Και αναρωτιέσαι τρυφερά, είναι κάτι από τα παλιά
ή κάτι απο αυτά που έχω ονειρευτεί?
(δύσκολη η λέξη ''ονειρεύομαι'')
Και όλος αυτός ο συφερτός
Περνάει το αυτοκίνητο και φωτίζεται το χαρτί σου επιτέλους,
βλέπεις ξανά
Μου αρέσει που ξεχνώ...τρομακτική μεν αυτή η αμνησία,
αλλά προκαλεί και μου αρέσει..
Αναπτύσσει μηχανισμους ''αυθορμητοσύνης'' (μάλλον η λέξη
δεν υπάρχει καν), που ίσως ενοχλούν κάποιους, αλλά
εσένα σε βολεύουν
Σαν να αθωώνεσαι κάπως, σαν να αλαφρύνεσαι..πουφφφ
και ξεφουσκώνεις...
Ξεφουσκώνεις...ξεφουσκώνεις
Απεραντοσύνη
...
Πώς ορίζεις την ευτυχία?
Επανάσταση?Αλλαγή?Ηρεμία?Ασφάλεια?Άπνοια?
Κόκκινη? Μπλε? Κίτρινη?
Τσιγαρένια? Ζαχαρένια? Σοκολατένια?
Και έχει πια τόση σημασία?
Πώς τη νιώθεις?
Κλαις? Γελάς? Χασμουριέσαι?
Πας στην τουαλέτα? Αυνανίζεσαι?
Τρέχεις? Καθηλώνεσαι?
Γλυκός αγώνας κάθε μέρα
Γλυκιά η ήττα, γλυκιά η αποτυχία
Ενθαρρυντική η νίκη
Νίκη ενάντια στο σκελετωμένο, στο σκληρό, στο φαιδρό
Μαλακώνουν οι μύες σου
Και το γαργαλητό έρχεται από τις πατούσες πρώτα
Ανεβαίνει και μεθάει το κεφάλι σου
Και γράφεις γρήγορα και δεν καταλαβαίνεις πια
τα γράμματά σου
Ακούς το περπάτημα του περαστικού.
Λατρεύεις τους συνειρμούς : Μυρίζεις το φθηνιάρικο κρασί
και έρχεται αυτή η βιωματική ανάμνηση
Χωρίς διανοητικό περιεχόμενο, χωρίς διαχείριση
Και αναρωτιέσαι τρυφερά, είναι κάτι από τα παλιά
ή κάτι απο αυτά που έχω ονειρευτεί?
(δύσκολη η λέξη ''ονειρεύομαι'')
Και όλος αυτός ο συφερτός
Περνάει το αυτοκίνητο και φωτίζεται το χαρτί σου επιτέλους,
βλέπεις ξανά
Μου αρέσει που ξεχνώ...τρομακτική μεν αυτή η αμνησία,
αλλά προκαλεί και μου αρέσει..
Αναπτύσσει μηχανισμους ''αυθορμητοσύνης'' (μάλλον η λέξη
δεν υπάρχει καν), που ίσως ενοχλούν κάποιους, αλλά
εσένα σε βολεύουν
Σαν να αθωώνεσαι κάπως, σαν να αλαφρύνεσαι..πουφφφ
και ξεφουσκώνεις...
Ξεφουσκώνεις...ξεφουσκώνεις
Απεραντοσύνη
...
you do you
Τρίτη 16 Ιουλίου 2013
Παρασκευή 12 Ιουλίου 2013
Musicality I
Lupine Dominus
I will assume that every mirror crashes through the moon
You will seem to now and then to cover up your head
And we'll see till after when you will see tears of blood
I will stand and ask to defend to the beating of your heart
I will sit down as I think till I can taste the heat
We'll all taste it, the human faces, eyes will drift asleep
I will say with some dismay you bury your dead story
You will be the omen as I give your heads, your hands, your feet
...
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)




