Ραδιοφωνίστας #140318

Αποφάσισες ακροατή μου να πας στο σπίτι με
τα πόδια, έχει ήλιο, ζέστη, καλή διάθεση
Ο παραγωγός σου θα σε ρωτάει αν θέλεις
να γίνεις το μανάρι του καθώς θα περπατάς στην
πόλη που είναι από κόσμο πλημμυρισμένη,
που δείχνει αλλιώτικη, που ο χρόνος της 
σταματά εκεί, κάτω από τον ήλιο,στα κοριτσάκια
που περιποιήθηκαν για να  βγούνε για καφέ, στους
ποδηλάτες τους δειλούς που περιμένουν μόνο
τον ήλιο για να βγούνε, στους άλλους που θα 
απολαύσουν τη μεσημεριανή σιέστα με μια παγωμένη
μπύρα στην προβλήτα,στους φεστιβαλιστές, στους
έγχρωμους με τα βραχιολάκια κ τα πηγαδάκια
στην πλατεία. Και θα ακούς το τραγουδάκι και 
θα χαμογελάς, γιατί είναι αυτό που κατάλαβες ότι
άρμοζε να ακούσεις και σου το έπαιξε..

αγαπημένε μου ακροατή λοιπόν...

...

...

''Where are the songs of Spring? Ay, where are they?''

Πειθαρχώντας στους νόμους της απογοήτευσης,
χωρίς να είσαι σε θέση ούτε ο ίδιος να διακρίνεις
αν είναι το θέατρό σου ή
αν συνιστά μέτρο της δυστυχίας σου.
Κάπου εκεί, ανάμεσα στην ωδή του φθινοπώρου
του Κιτς, παράτησε τις
καλωδιωμένες σου αντιλήψεις...

Μέσα στην άσεμνη ποικιλία..εκεί, εκεί θα βρεις
την ουσία της ύπαρξής σου


...

Green

  


...

Catooth

(Greek: Γαλόδοντας, translit. Galodontas)

Αίμα παντού.
Μια κατάσταση αιματοχυσίας, 
ρεαλιστικής απεικόνισης και όχι μια
ακόμα σχιζοφρενική παράκρουση.
Αντικατοπτρίζει τη σχέση
του οικόσιτου ζώου με το περιβάλλον που ζει, 
χωρίς κλειστοφοβικές υπερβολές.
Διαδραματίζεται άλλοτε στην αγκαλιά
της συμπρωταγωνίστριας, άλλοτε στο
κρεβάτι με το γαλάζιο σεντόνι, 
δημιουργώντας ένα σκηνικό οικείο,
καταπραϋνοντας τον εσωτερικό πόνο.
Η σκηνή με τη μύγα που σκοτώνεται
από τα ροζουλιά πατουσάκια του 
πρωταγωνιστή γάτου, δεν προσπαθεί 
να δώσει στον θεατή τίποτα άλλο, παρά
να φέρει την αποκατάσταση των σχεσιακών
συγκρούσεων μέσα στο οικιακό περιβάλλον.
Η αιματοβαμμένη ρόμπα της συμπρωταγωνίστριας
αντικατοπτρίζει την εσωτερική της πάλη ανάμεσα
στο ''φυσικό'' και το ''κατασκευασμένο'' της 
υιοθεσίας. 
Μια ταινία μικρού μήκους προκλητική,
σοκαριστική,πρωτοποριακή που έχει σκοπό
να αποδομήσει την αξία της ανατολής και της
δύσης των νεογιλών δοντιών  

_

Ο γάτος έβγαλε το 
πρώτο δόντι του

...

140215_Παιδικό πρωινό

Η μικρή μου ανηψιά, ετών 4,
παρατηρεί πως ο Tom Waits
μοιάζει με δήμαρχο, την ώρα που 
της εξηγώ πως οι radiohead 
είχαν κατάθλιψη πριν από την κρίση.
Ζητάει μανιωδώς να δει ξανά και ξανά τον
Keith Flint να χορεύει την ώρα που
η, μεγαλύτερη κατά τρία έτη, αδερφή της
κάνει σπαγγάτα με ανέμελα μαλλιά
αναζητώντας την προσοχή μας.

καθυστερημένη ανάρτηση β'
 ...

140214_ktel
_erotevmenoi katanalotes


Σταθμός
κουλτουροκαψουροτράγουδα
πρεζάκια
philip roth
κριμ κράκερς χωρίς ζάχαρη

καθυστερημένη ανάρτηση α'

... 

Εκπομπή #140209_Θεματική

[...]Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα μεγάλα, 
πρέπει να υψώσουμε δεόντως του ονείρου μας τη σκάλα, 
γιατί η ζωή που ζούμε δε χορταίνει με οξυγόνο, 
δεν υποκλίνεται στο τίποτα, στο πρέπει και στο μόνο[...]

...

...

For the curiousness of a potential kiss 



Άσε τη φθηνή ποίηση και

   ξεχύσου στην υγρή  πόλη...

...

For we are the meat...

Weeping for the loss of meaning

...

Η μπουγάδα

Και εγώ τρέχω πρωί πρωί να πάω στη δουλειά,
φορώντας ένα μακρύ φόρεμα, πιο μακρύ από το
χοντρό μου μπουφάν κ το μαζεύω μέσα από το μπουφάν
για να μη φαίνεται πιο μακρύ
και πέφτει συνέχεια και ξανά το μαζεύω κ χωλοσκάω
και κατεβαίνω την αριστοτέλους και αυτό συνέχεια
πέφτει  κ αριστερά μου καμια κατοσταριά περιστέρια
κάνουν το πρωινό τους μπάνιο, χωρίς κόσμο ανάμεσα,
μόνο πλαγίως οι γνωστές τύπισσες που πουλάνε
τσιγάρα, με τις εκνευριστικές φωνές κ το φόρεμα
ξαναπέφτει και το ξανασηκώνω και η τσάντα μου πέφτει
και σκέφτομαι το τάπερ με το φαγητό, ευτυχώς
έβαλα διπλή σακούλα και λίγο πιο κάτω τα δύο
πρώτα πρεζάκια, με τον καφέ στο χέρι, ακόμα δεν
φτιάχτηκαν, περιμένουν εκεί παρεϊστικα, κ μιλάνε για
άσχετα πράγματα μέχρι να έρθουν και οι υπόλοιποι
και ξεκινήσουν συνομωτικά να ψάχνονται και φτάνω στο φανάρι
όπου πάντα, λες και υπάρχει κάποιος ανταγωνισμός,
μπάινει κάποιος μπροστά σου, και περνάω απέναντι,
το φόρεμα μου κάνει τη χάρη να στερεωθεί για λίγο ακόμα
και τρέχω γιατί με τα πολλά κ τα λίγα έχει περάσει η ώρα
και σκέφτομαι πως στο τρένο τις προάλλες περνώντας
από τα χωριά παρατηρούσα τα σπίτια δίπλα στις γραμμές και
συνέδεσα με κάποιο τρόπο την μπουγάδα με την κοινωνική κατάσταση
το οποίο ακούγεται αφελές τώρα, ωστόσο
εν μέσω ταξιδίου βλέποντας τα σπίτια των γύφτων στις άκρες των
χωριών και τις μπουγάδες τους,αυτά σκεφτόμουν
και τέλοσπάντων δεν προφταίνω να πω ποιές ήταν
οι συγγραφικές αναφορές σε εκείνη τη φάση. 
Το φόρεμά μου
ξαναπέφτει, αποφασίζω να το αφήσω και φτάνω στη στάση,
με κοιτώ από πάνω ως κάτω και αναρωτιέμαι γιατί
πασχίζω τόση ώρα, αφού στη δουλειά φοράω στολή και
δεν χρειάζεται καν να ντύνομαι ευπρεπώς.
Μέσα στο λεωφορείο, πραγματικά δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω
γιατί ο κόσμος παθαίνει το σύνδρομο της ακινησίας και δεν προχωράει
προς τα μέσα, δεν ξεκουνιέται από τη θέση του και δεν ανοίγει
έστω κ λίγο το παράθυρο ενώ ο αέρας που αναπνέουμε ζέχνει
τις πρωινές τοξίνες του καθενός. Και ευτυχώς βρήκα να καθήσω
γιατί δε με αντέχω με το μακρύτερο από το μπουφάν φόρεμα
και φτάνω στον προορισμό μου, περπατάω, χτυπάω κουδούνι,
ανοίγει η πόρτα, ανεβαίνω, μπαίνω, πάω στο δωμάτιο,αλλάζω
βγαίνω, βάζω γάντια, μάσκα, ''καλημέρα'' και περνάνε έξι
ώρες και πάω να ετοιμαστώ να φύγω.
Και δεν φοράω το φόρεμα,
αλλά φεύγω με μπλούζα,
καλσόν
και το χοντρό μακρύ
μπουφάν μου.


...

Una historia más

He venido a decirte...
Για εκείνο το σούρουπο που ξαπλώναμε στην 
αιώρα κ πίναμε βέρτζιν μοχίτο με χοντρό 
καλαμάκι, κάπου στο Μεξικό

He venido a decirte...
Για εκείνο το μεσημέρι με την αφόρητη ζέστη,
τα αέρινα ρουχα μας, την κουνιστή καρέκλα και
τα χαμογελάκια μας,κάπου στην Αριζόνα

He venido a decirte...
Για το χορό μας πάνω σε μια πίστα,
δίπλα στη λίμνη, με τα χρωματιστά κρεμαστά
φωτάκια, τη λάιβ ορχήστρα και τον άσπρο μπουφέ,
σε κάποια καλοκαιρινή κατασκήνωση

He venido a decirte...
Mια ακόμη ιστορία...


...

''I studied magic from days of old''...

Γιατί στις μικρές μας ιστορίες 
παίζεται το παιχνίδι...
Και μπορείς να βάλεις στη λούπα
αυτή την ιστορία.


Καλή σου μέρα

...

[I studied evil, I can't deny,
Was a hoodoo charm called a Love Me or Die,
Some fingernail, a piece of her dress,
Apocathery, Devil's behes'
I will relate, the piteous consequence my mistake,
Fallin slave to passin desire,
Makin' the dreaded Love me or Die.
Against a Jungle primeval green,
She had the looks of a beauty queen
No bangles or chain, wearin' broken shoe
Seventy-five cent bottle perfume.
I said, "Good mornin", I tipped my hat,
All the while I was cunning like a rat,
Smilin gaily, looked her in the eye,
I felt in pocket, the Love me or Die
My past history, one to behold,
I studied magic from days of old,
Membership, secret societies,
Power and wealth in my family
But Matilda, Darling,
Why you don't take my wedding ring,
Like a demon under the floor,
I buried the hoodoo down the back door.
Lawd, word broke through the town,
That a fever strike Matilda down,
Nine thirty, the doctor arrive,
Priest come runnin, quarter to five.
Standin in the weeds early next day,
I saw the meat wagon rollin away,
I seen Matilda layin in the back,
Her old mother wearin a suit of black
Sound the trumpet, and bang the drum,
I wait for me judgement to come,
I know her spirit is down beneath,
I hear the weepin and gnashing of the teeth.
Flames of Hell licks at my feet,
In the shadow of the Jungle I feel the heat,
Matilda's waiting in Hell for me too,
All cause she died from a bad hoodoo.]

... 

Τσάι μανταρίνι

Σήμερα η πλέιλιστ είναι χιπστερική.

Χλωμό προσωπάκι με τεράστια κοκκάλινα
γυαλιά, μελαγχολικά τραγούδια, με το 
δράμα και την αποστασιοποίηση, τη ζακέτα
τη μάλλινη, πίνοντας τσάι στη Ζεύξιδος 
και πνίγοντας το δάκρυ σου στις φρουτώδεις γευσεις.
Αγνόησε τους αδαείς που δεν μπορούν να σε
καταλάβουν.
Για τον έρωτα, τη μουσική, τη λούπα σου και το 
ζελέ στα επιτεδευμένα μαλλιά σου. 
Ghost girls και pink rabbits που λατρεύεις
τα μουστάκια και τις βούλες, 
τα λεοπάρ και τα ρέιμπαν. 
Για τις βόλτες με τις βέσπες σε ανώνυμα 
στενάκια, για τις φωτογραφίες στο
ίνσταγκραμ και το άιφοουν.
Ίντι μουσικές και σουγκέιζ, για να
θαυμάζεις τα χιλιοσκισμένα σταράκια σου.
Για το άγχος σου, μήπως κ κάτι από αυτά 
που αγαπάς γίνει μέινστριμ και μετά δεν
θα μπορείς να το αγαπάς άλλο. 
Για τις αγαπημένες συζητήσεις
περί δημοσίου χώρου, αρχιτεκτονικής, ντιζάιν,
το πίτσφορκ, τις ίντι ταινίες..

Τις προάλλες είδα στην Αριστοτέλους
ένα πρεζάκι χίπστερ και εντυπωσιάστηκα..

Αγαπημένε μου χίπστερ παίξε μου στο 
βίντατζ πικαπ σου...

ghost girl 

Be good

Pink rabbits


...

Dream baby dream!!

dream baby dream
forever

keep those dreams burnin forever!


...