...
Κυριακή 23 Φεβρουαρίου 2014
Παρασκευή 21 Φεβρουαρίου 2014
Catooth
(Greek: Γαλόδοντας, translit. Galodontas)
Αίμα παντού.
Μια κατάσταση αιματοχυσίας,
ρεαλιστικής απεικόνισης και όχι μια
ακόμα σχιζοφρενική παράκρουση.
Αντικατοπτρίζει τη σχέση
του οικόσιτου ζώου με το περιβάλλον που ζει,
χωρίς κλειστοφοβικές υπερβολές.
Διαδραματίζεται άλλοτε στην αγκαλιά
της συμπρωταγωνίστριας, άλλοτε στο
κρεβάτι με το γαλάζιο σεντόνι,
δημιουργώντας ένα σκηνικό οικείο,
καταπραϋνοντας τον εσωτερικό πόνο.
Η σκηνή με τη μύγα που σκοτώνεται
από τα ροζουλιά πατουσάκια του
πρωταγωνιστή γάτου, δεν προσπαθεί
να δώσει στον θεατή τίποτα άλλο, παρά
να φέρει την αποκατάσταση των σχεσιακών
συγκρούσεων μέσα στο οικιακό περιβάλλον.
Η αιματοβαμμένη ρόμπα της συμπρωταγωνίστριας
αντικατοπτρίζει την εσωτερική της πάλη ανάμεσα
στο ''φυσικό'' και το ''κατασκευασμένο'' της
υιοθεσίας.
Μια ταινία μικρού μήκους προκλητική,
σοκαριστική,πρωτοποριακή που έχει σκοπό
να αποδομήσει την αξία της ανατολής και της
δύσης των νεογιλών δοντιών
_
Ο γάτος έβγαλε το
πρώτο δόντι του
...
Αίμα παντού.
Μια κατάσταση αιματοχυσίας,
ρεαλιστικής απεικόνισης και όχι μια
ακόμα σχιζοφρενική παράκρουση.
Αντικατοπτρίζει τη σχέση
του οικόσιτου ζώου με το περιβάλλον που ζει,
χωρίς κλειστοφοβικές υπερβολές.
Διαδραματίζεται άλλοτε στην αγκαλιά
της συμπρωταγωνίστριας, άλλοτε στο
κρεβάτι με το γαλάζιο σεντόνι,
δημιουργώντας ένα σκηνικό οικείο,
καταπραϋνοντας τον εσωτερικό πόνο.
Η σκηνή με τη μύγα που σκοτώνεται
από τα ροζουλιά πατουσάκια του
πρωταγωνιστή γάτου, δεν προσπαθεί
να δώσει στον θεατή τίποτα άλλο, παρά
να φέρει την αποκατάσταση των σχεσιακών
συγκρούσεων μέσα στο οικιακό περιβάλλον.
Η αιματοβαμμένη ρόμπα της συμπρωταγωνίστριας
αντικατοπτρίζει την εσωτερική της πάλη ανάμεσα
στο ''φυσικό'' και το ''κατασκευασμένο'' της
υιοθεσίας.
Μια ταινία μικρού μήκους προκλητική,
σοκαριστική,πρωτοποριακή που έχει σκοπό
να αποδομήσει την αξία της ανατολής και της
δύσης των νεογιλών δοντιών
_
Ο γάτος έβγαλε το
πρώτο δόντι του
...
140215_Παιδικό πρωινό
Η μικρή μου ανηψιά, ετών 4,
παρατηρεί πως ο Tom Waits
μοιάζει με δήμαρχο, την ώρα που
της εξηγώ πως οι radiohead
είχαν κατάθλιψη πριν από την κρίση.
Ζητάει μανιωδώς να δει ξανά και ξανά τον
Keith Flint να χορεύει την ώρα που
η, μεγαλύτερη κατά τρία έτη, αδερφή της
κάνει σπαγγάτα με ανέμελα μαλλιά
αναζητώντας την προσοχή μας.
καθυστερημένη ανάρτηση β'
...
Η μικρή μου ανηψιά, ετών 4,
παρατηρεί πως ο Tom Waits
μοιάζει με δήμαρχο, την ώρα που
της εξηγώ πως οι radiohead
είχαν κατάθλιψη πριν από την κρίση.
Ζητάει μανιωδώς να δει ξανά και ξανά τον
Keith Flint να χορεύει την ώρα που
η, μεγαλύτερη κατά τρία έτη, αδερφή της
κάνει σπαγγάτα με ανέμελα μαλλιά
αναζητώντας την προσοχή μας.
καθυστερημένη ανάρτηση β'
...
Κυριακή 9 Φεβρουαρίου 2014
Εκπομπή #140209_Θεματική
[...]Κι αν θέλεις να μιλήσουμε για πράγματα μεγάλα,
πρέπει να υψώσουμε δεόντως του ονείρου μας τη σκάλα,
γιατί η ζωή που ζούμε δε χορταίνει με οξυγόνο,
δεν υποκλίνεται στο τίποτα, στο πρέπει και στο μόνο[...]
...
...
Κυριακή 2 Φεβρουαρίου 2014
Η μπουγάδα
Και εγώ τρέχω πρωί πρωί να πάω στη δουλειά,
φορώντας ένα μακρύ φόρεμα, πιο μακρύ από το
χοντρό μου μπουφάν κ το μαζεύω μέσα από το μπουφάν
για να μη φαίνεται πιο μακρύ
και πέφτει συνέχεια και ξανά το μαζεύω κ χωλοσκάω
και κατεβαίνω την αριστοτέλους και αυτό συνέχεια
πέφτει κ αριστερά μου καμια κατοσταριά περιστέρια
κάνουν το πρωινό τους μπάνιο, χωρίς κόσμο ανάμεσα,
μόνο πλαγίως οι γνωστές τύπισσες που πουλάνε
τσιγάρα, με τις εκνευριστικές φωνές κ το φόρεμα
ξαναπέφτει και το ξανασηκώνω και η τσάντα μου πέφτει
και σκέφτομαι το τάπερ με το φαγητό, ευτυχώς
έβαλα διπλή σακούλα και λίγο πιο κάτω τα δύο
πρώτα πρεζάκια, με τον καφέ στο χέρι, ακόμα δεν
φτιάχτηκαν, περιμένουν εκεί παρεϊστικα, κ μιλάνε για
άσχετα πράγματα μέχρι να έρθουν και οι υπόλοιποι
και ξεκινήσουν συνομωτικά να ψάχνονται και φτάνω στο φανάρι
όπου πάντα, λες και υπάρχει κάποιος ανταγωνισμός,
μπάινει κάποιος μπροστά σου, και περνάω απέναντι,
το φόρεμα μου κάνει τη χάρη να στερεωθεί για λίγο ακόμα
και τρέχω γιατί με τα πολλά κ τα λίγα έχει περάσει η ώρα
και σκέφτομαι πως στο τρένο τις προάλλες περνώντας
από τα χωριά παρατηρούσα τα σπίτια δίπλα στις γραμμές και
συνέδεσα με κάποιο τρόπο την μπουγάδα με την κοινωνική κατάσταση
το οποίο ακούγεται αφελές τώρα, ωστόσο
εν μέσω ταξιδίου βλέποντας τα σπίτια των γύφτων στις άκρες των
χωριών και τις μπουγάδες τους,αυτά σκεφτόμουν
και τέλοσπάντων δεν προφταίνω να πω ποιές ήταν
οι συγγραφικές αναφορές σε εκείνη τη φάση.
Το φόρεμά μου
ξαναπέφτει, αποφασίζω να το αφήσω και φτάνω στη στάση,
με κοιτώ από πάνω ως κάτω και αναρωτιέμαι γιατί
πασχίζω τόση ώρα, αφού στη δουλειά φοράω στολή και
δεν χρειάζεται καν να ντύνομαι ευπρεπώς.
Μέσα στο λεωφορείο, πραγματικά δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω
γιατί ο κόσμος παθαίνει το σύνδρομο της ακινησίας και δεν προχωράει
προς τα μέσα, δεν ξεκουνιέται από τη θέση του και δεν ανοίγει
έστω κ λίγο το παράθυρο ενώ ο αέρας που αναπνέουμε ζέχνει
τις πρωινές τοξίνες του καθενός. Και ευτυχώς βρήκα να καθήσω
γιατί δε με αντέχω με το μακρύτερο από το μπουφάν φόρεμα
και φτάνω στον προορισμό μου, περπατάω, χτυπάω κουδούνι,
ανοίγει η πόρτα, ανεβαίνω, μπαίνω, πάω στο δωμάτιο,αλλάζω
βγαίνω, βάζω γάντια, μάσκα, ''καλημέρα'' και περνάνε έξι
ώρες και πάω να ετοιμαστώ να φύγω.
Και δεν φοράω το φόρεμα,
αλλά φεύγω με μπλούζα,
καλσόν
και το χοντρό μακρύ
μπουφάν μου.
...
φορώντας ένα μακρύ φόρεμα, πιο μακρύ από το
χοντρό μου μπουφάν κ το μαζεύω μέσα από το μπουφάν
για να μη φαίνεται πιο μακρύ
και πέφτει συνέχεια και ξανά το μαζεύω κ χωλοσκάω
και κατεβαίνω την αριστοτέλους και αυτό συνέχεια
πέφτει κ αριστερά μου καμια κατοσταριά περιστέρια
κάνουν το πρωινό τους μπάνιο, χωρίς κόσμο ανάμεσα,
μόνο πλαγίως οι γνωστές τύπισσες που πουλάνε
τσιγάρα, με τις εκνευριστικές φωνές κ το φόρεμα
ξαναπέφτει και το ξανασηκώνω και η τσάντα μου πέφτει
και σκέφτομαι το τάπερ με το φαγητό, ευτυχώς
έβαλα διπλή σακούλα και λίγο πιο κάτω τα δύο
πρώτα πρεζάκια, με τον καφέ στο χέρι, ακόμα δεν
φτιάχτηκαν, περιμένουν εκεί παρεϊστικα, κ μιλάνε για
άσχετα πράγματα μέχρι να έρθουν και οι υπόλοιποι
και ξεκινήσουν συνομωτικά να ψάχνονται και φτάνω στο φανάρι
όπου πάντα, λες και υπάρχει κάποιος ανταγωνισμός,
μπάινει κάποιος μπροστά σου, και περνάω απέναντι,
το φόρεμα μου κάνει τη χάρη να στερεωθεί για λίγο ακόμα
και τρέχω γιατί με τα πολλά κ τα λίγα έχει περάσει η ώρα
και σκέφτομαι πως στο τρένο τις προάλλες περνώντας
από τα χωριά παρατηρούσα τα σπίτια δίπλα στις γραμμές και
συνέδεσα με κάποιο τρόπο την μπουγάδα με την κοινωνική κατάσταση
το οποίο ακούγεται αφελές τώρα, ωστόσο
εν μέσω ταξιδίου βλέποντας τα σπίτια των γύφτων στις άκρες των
χωριών και τις μπουγάδες τους,αυτά σκεφτόμουν
και τέλοσπάντων δεν προφταίνω να πω ποιές ήταν
οι συγγραφικές αναφορές σε εκείνη τη φάση.
Το φόρεμά μου
ξαναπέφτει, αποφασίζω να το αφήσω και φτάνω στη στάση,
με κοιτώ από πάνω ως κάτω και αναρωτιέμαι γιατί
πασχίζω τόση ώρα, αφού στη δουλειά φοράω στολή και
δεν χρειάζεται καν να ντύνομαι ευπρεπώς.
Μέσα στο λεωφορείο, πραγματικά δεν μπόρεσα ποτέ να καταλάβω
γιατί ο κόσμος παθαίνει το σύνδρομο της ακινησίας και δεν προχωράει
προς τα μέσα, δεν ξεκουνιέται από τη θέση του και δεν ανοίγει
έστω κ λίγο το παράθυρο ενώ ο αέρας που αναπνέουμε ζέχνει
τις πρωινές τοξίνες του καθενός. Και ευτυχώς βρήκα να καθήσω
γιατί δε με αντέχω με το μακρύτερο από το μπουφάν φόρεμα
και φτάνω στον προορισμό μου, περπατάω, χτυπάω κουδούνι,
ανοίγει η πόρτα, ανεβαίνω, μπαίνω, πάω στο δωμάτιο,αλλάζω
βγαίνω, βάζω γάντια, μάσκα, ''καλημέρα'' και περνάνε έξι
ώρες και πάω να ετοιμαστώ να φύγω.
Και δεν φοράω το φόρεμα,
αλλά φεύγω με μπλούζα,
καλσόν
και το χοντρό μακρύ
μπουφάν μου.
...
Δευτέρα 27 Ιανουαρίου 2014
Una historia más
He venido a decirte...
Για εκείνο το σούρουπο που ξαπλώναμε στην
αιώρα κ πίναμε βέρτζιν μοχίτο με χοντρό
καλαμάκι, κάπου στο Μεξικό
He venido a decirte...
Για εκείνο το μεσημέρι με την αφόρητη ζέστη,
τα αέρινα ρουχα μας, την κουνιστή καρέκλα και
τα χαμογελάκια μας,κάπου στην Αριζόνα
He venido a decirte...
Για το χορό μας πάνω σε μια πίστα,
δίπλα στη λίμνη, με τα χρωματιστά κρεμαστά
φωτάκια, τη λάιβ ορχήστρα και τον άσπρο μπουφέ,
σε κάποια καλοκαιρινή κατασκήνωση
He venido a decirte...
Mια ακόμη ιστορία...
...
Πέμπτη 23 Ιανουαρίου 2014
''I studied magic from days of old''...
Γιατί στις μικρές μας ιστορίες
παίζεται το παιχνίδι...
Και μπορείς να βάλεις στη λούπα
αυτή την ιστορία.
Καλή σου μέρα
...
[I studied evil, I can't deny,
Was a hoodoo charm called a Love Me or Die,
Some fingernail, a piece of her dress,
Apocathery, Devil's behes'
I will relate, the piteous consequence my mistake,
Fallin slave to passin desire,
Makin' the dreaded Love me or Die.
Against a Jungle primeval green,
She had the looks of a beauty queen
No bangles or chain, wearin' broken shoe
Seventy-five cent bottle perfume.
I said, "Good mornin", I tipped my hat,
All the while I was cunning like a rat,
Smilin gaily, looked her in the eye,
I felt in pocket, the Love me or Die
My past history, one to behold,
I studied magic from days of old,
Membership, secret societies,
Power and wealth in my family
But Matilda, Darling,
Why you don't take my wedding ring,
Like a demon under the floor,
I buried the hoodoo down the back door.
Lawd, word broke through the town,
That a fever strike Matilda down,
Nine thirty, the doctor arrive,
Priest come runnin, quarter to five.
Standin in the weeds early next day,
I saw the meat wagon rollin away,
I seen Matilda layin in the back,
Her old mother wearin a suit of black
Sound the trumpet, and bang the drum,
I wait for me judgement to come,
I know her spirit is down beneath,
I hear the weepin and gnashing of the teeth.
Flames of Hell licks at my feet,
In the shadow of the Jungle I feel the heat,
Matilda's waiting in Hell for me too,
All cause she died from a bad hoodoo.]
...
Παρασκευή 10 Ιανουαρίου 2014
Τσάι μανταρίνι
Σήμερα η πλέιλιστ είναι χιπστερική.
Χλωμό προσωπάκι με τεράστια κοκκάλινα
γυαλιά, μελαγχολικά τραγούδια, με το
δράμα και την αποστασιοποίηση, τη ζακέτα
τη μάλλινη, πίνοντας τσάι στη Ζεύξιδος
και πνίγοντας το δάκρυ σου στις φρουτώδεις γευσεις.
Αγνόησε τους αδαείς που δεν μπορούν να σε
καταλάβουν.
Για τον έρωτα, τη μουσική, τη λούπα σου και το
ζελέ στα επιτεδευμένα μαλλιά σου.
Ghost girls και pink rabbits που λατρεύεις
τα μουστάκια και τις βούλες,
τα λεοπάρ και τα ρέιμπαν.
Για τις βόλτες με τις βέσπες σε ανώνυμα
στενάκια, για τις φωτογραφίες στο
ίνσταγκραμ και το άιφοουν.
Ίντι μουσικές και σουγκέιζ, για να
θαυμάζεις τα χιλιοσκισμένα σταράκια σου.
Για το άγχος σου, μήπως κ κάτι από αυτά
που αγαπάς γίνει μέινστριμ και μετά δεν
θα μπορείς να το αγαπάς άλλο.
Για τις αγαπημένες συζητήσεις
περί δημοσίου χώρου, αρχιτεκτονικής, ντιζάιν,
το πίτσφορκ, τις ίντι ταινίες..
Τις προάλλες είδα στην Αριστοτέλους
ένα πρεζάκι χίπστερ και εντυπωσιάστηκα..
Αγαπημένε μου χίπστερ παίξε μου στο
βίντατζ πικαπ σου...
ghost girl
Be good
Pink rabbits
...
Χλωμό προσωπάκι με τεράστια κοκκάλινα
γυαλιά, μελαγχολικά τραγούδια, με το
δράμα και την αποστασιοποίηση, τη ζακέτα
τη μάλλινη, πίνοντας τσάι στη Ζεύξιδος
και πνίγοντας το δάκρυ σου στις φρουτώδεις γευσεις.
Αγνόησε τους αδαείς που δεν μπορούν να σε
καταλάβουν.
Για τον έρωτα, τη μουσική, τη λούπα σου και το
ζελέ στα επιτεδευμένα μαλλιά σου.
Ghost girls και pink rabbits που λατρεύεις
τα μουστάκια και τις βούλες,
τα λεοπάρ και τα ρέιμπαν.
Για τις βόλτες με τις βέσπες σε ανώνυμα
στενάκια, για τις φωτογραφίες στο
ίνσταγκραμ και το άιφοουν.
Ίντι μουσικές και σουγκέιζ, για να
θαυμάζεις τα χιλιοσκισμένα σταράκια σου.
Για το άγχος σου, μήπως κ κάτι από αυτά
που αγαπάς γίνει μέινστριμ και μετά δεν
θα μπορείς να το αγαπάς άλλο.
Για τις αγαπημένες συζητήσεις
περί δημοσίου χώρου, αρχιτεκτονικής, ντιζάιν,
το πίτσφορκ, τις ίντι ταινίες..
Τις προάλλες είδα στην Αριστοτέλους
ένα πρεζάκι χίπστερ και εντυπωσιάστηκα..
Αγαπημένε μου χίπστερ παίξε μου στο
βίντατζ πικαπ σου...
ghost girl
Be good
Pink rabbits
...
Σάββατο 28 Δεκεμβρίου 2013
Aberration
Εισπνέοντας το δηλητήριο του κόσμου- legs
Inhale II
Diversion or Aberration?
πίντσινγκ
collage
...
Εκεί λοιπόν...
Απέναντι μια τεράστια τηλεόραση από τις παλιές,
των εφτακοσίων χιλιάδων δραχμών όπως είπε η θεία.
Δεξιά πάνω μια τηλεόραση πλάσμα, μαύρη, να παίζει
δυνατά. Πάνω στη σόμπα ζεσταίνεται ψωμί.
Στην παρέα μου συζητιέται η καμπυλότητα του χρόνου.
Το τσίπουρο,οι μπύρες κ τα λουκάνικα έχουν πάρει τη
θέση που τους αρμόζει.
Πίσω μου τζαμαρία.Πίσω της, ένα χωριό άδειο, καταθλιπτικό.
Απέναντι διαγώνια, κάποιοι κύριοι χωρίς δόντια
κάθονται κ πίνουν τσίπουρο κ τρώνε μεζέδες, χωρίς να μιλάνε.
Ακούγεται παράλληλα με τη Μενεγάκη ο ήχος περίπου
πέντε κομπολογιών. Επιληπτικός. Πέντε ηλικιωμένοι κύριοι
-παππούδες-κάθονται αμίλητοι, με τα μπουφάν τους
κ βλέπουν τηλεόραση ''Λένιη! Φατσέα βάλε, φατσέα''..
Πάει η ''Λένιη''κ αλλάζει κανάλι.
Αριστερά, στα δύο μέτρα μια τζαμαρία με απορρυπαντικά
και σπορέλαια. Είναι χωρισμένο το καφενείο κ από κει έχει
ένα μικρό παντοπωλείο. Εκεί, η φωτογραφία του άντρα της
Ε-Λένης που έχει πεθάνει. Λίγο πιο πέρα, ένας χώρος που
μοιάζει με κουζινάκι. Τσίκνα, λαδίλα και από κείνα τα γκαζάκια
τα εμαγιέ, που δεν ξέρεις ποιό ήταν το αρχικό χρώμα.
Θέλω να πάω στην τουαλέτα μετά από την αφόρητη πίεση
της μπύρας, και η θεία με πάει δίπλα, στο σπίτι της. ''Μην πας εδώ,
είναι βρώμικα από τους τράγους''. Με ξεναγεί κ στο σπίτι της
''Μεγάλο είναι, αλλά είμαι μόνη μου..''
Γυρνάω πίσω κ το μόνο που έχει αλλάξει, είναι η θέση ενός
από τους παππούδες..Πήγε μπροστά από την τεράστια τηλεόραση
για να βλέπει και να ακούει καλύτερα..
Σε έναν τοίχο, πίσω από έναν παππού, κρεμασμένα τέσσερα ημερολόγια
από άλλες χρονιές, με χορηγούς διάφορα μαγαζιά του χωριού,και στη
μέση φωτογραφία της τοπικής ομάδας.
Της αρέσει της Λένης..πηγαίνει και παρακολουθεί αγώνες και θέλει
''να ενισχύει τα παιδιά''.
''Αν έμπαινε ένας ταξιδευτής του χρόνου εδώ θα έλεγε: ωραία,
είμαι στη δεκαετία του ογδόντα, ας καθήσω λίγο'' είπε ο δήμαρχος
σ'εμάς. Εξαιρετικό άτομο.Νεότατος. Από αυτούς τους ανθρώπους που
ευγνωμονείς που γνώρισες. Και που αναρωτιέσαι κ δεν μπορείς να λύσεις
τον γρίφο..γιατί μένει εδώ? Παρόλαυτα τον επαινείς ακόμα και για αυτό.
Με κοιτάζει ο σύντροφός μου και μου λέει
''νομίζω οτι είμαστε οι μόνοι ζωντανοί εδώ...
το διανοείσαι?''
Ας σωπάσουμε λοιπόν για όλα αυτά τα ''καφενεία'' που η λαίλαπα
του εναλλακτισμού (όπως χαρακτηριστικά λέει ο Κ) ωραιοποιεί και
για τα οποία όλοι οι χίπστερς απόφάσισαν να αφήσουν τα ''εγκόσμια''
και αποσύρονται εκεί προς τέρψιν.
Ας μιλήσουμε λοιπόν..για εκείνα τα καφενεία της επαρχίας,
εκεί που δεν έχει τουρίστες παρά μόνο ανθρώπους.
Εκεί που οι άνθρωποι αυτοί δεν μιλάνε πια.
Που παρακολουθούν τηλεόραση ξανά και ξανά και ξανά.
Σχεδόν επιληπτικά.
Που δεν ξέρουν να διαβάζουν.
Που δεν έχουν δόντια κ δεν τους νοιάζει.
Που έχουνε ξεχάσει το παρόν τους κ το μόνο
που κουβαλάνε για μνήμη, είναι ένα παρελθόν
με ''κούρσες'',με μηχανήματα,με σπίτια,με μαγαζιά,
με δάνεια..Που καταριούνται ''αυτούς που τους τα πήραν'' ..
Εκεί που άνθρωποι σαν τη ''Λένιη'' μάχονται χωρίς να το ξέρουν.
Η ''Λένιη'' μας αποχαιρετά με χαρά και μας δίνει και
χωριάτικα λουκάνικα να πάρουμε μαζί μας.
Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, ζέχνει ο αέρας τσίπουρο
και παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής.
Συμφωνούμε οτι περάσαμε ωραία
...
των εφτακοσίων χιλιάδων δραχμών όπως είπε η θεία.
Δεξιά πάνω μια τηλεόραση πλάσμα, μαύρη, να παίζει
δυνατά. Πάνω στη σόμπα ζεσταίνεται ψωμί.
Στην παρέα μου συζητιέται η καμπυλότητα του χρόνου.
Το τσίπουρο,οι μπύρες κ τα λουκάνικα έχουν πάρει τη
θέση που τους αρμόζει.
Πίσω μου τζαμαρία.Πίσω της, ένα χωριό άδειο, καταθλιπτικό.
Απέναντι διαγώνια, κάποιοι κύριοι χωρίς δόντια
κάθονται κ πίνουν τσίπουρο κ τρώνε μεζέδες, χωρίς να μιλάνε.
Ακούγεται παράλληλα με τη Μενεγάκη ο ήχος περίπου
πέντε κομπολογιών. Επιληπτικός. Πέντε ηλικιωμένοι κύριοι
-παππούδες-κάθονται αμίλητοι, με τα μπουφάν τους
κ βλέπουν τηλεόραση ''Λένιη! Φατσέα βάλε, φατσέα''..
Πάει η ''Λένιη''κ αλλάζει κανάλι.
Αριστερά, στα δύο μέτρα μια τζαμαρία με απορρυπαντικά
και σπορέλαια. Είναι χωρισμένο το καφενείο κ από κει έχει
ένα μικρό παντοπωλείο. Εκεί, η φωτογραφία του άντρα της
Ε-Λένης που έχει πεθάνει. Λίγο πιο πέρα, ένας χώρος που
μοιάζει με κουζινάκι. Τσίκνα, λαδίλα και από κείνα τα γκαζάκια
τα εμαγιέ, που δεν ξέρεις ποιό ήταν το αρχικό χρώμα.
Θέλω να πάω στην τουαλέτα μετά από την αφόρητη πίεση
της μπύρας, και η θεία με πάει δίπλα, στο σπίτι της. ''Μην πας εδώ,
είναι βρώμικα από τους τράγους''. Με ξεναγεί κ στο σπίτι της
''Μεγάλο είναι, αλλά είμαι μόνη μου..''
Γυρνάω πίσω κ το μόνο που έχει αλλάξει, είναι η θέση ενός
από τους παππούδες..Πήγε μπροστά από την τεράστια τηλεόραση
για να βλέπει και να ακούει καλύτερα..
Σε έναν τοίχο, πίσω από έναν παππού, κρεμασμένα τέσσερα ημερολόγια
από άλλες χρονιές, με χορηγούς διάφορα μαγαζιά του χωριού,και στη
μέση φωτογραφία της τοπικής ομάδας.
Της αρέσει της Λένης..πηγαίνει και παρακολουθεί αγώνες και θέλει
''να ενισχύει τα παιδιά''.
''Αν έμπαινε ένας ταξιδευτής του χρόνου εδώ θα έλεγε: ωραία,
είμαι στη δεκαετία του ογδόντα, ας καθήσω λίγο'' είπε ο δήμαρχος
σ'εμάς. Εξαιρετικό άτομο.Νεότατος. Από αυτούς τους ανθρώπους που
ευγνωμονείς που γνώρισες. Και που αναρωτιέσαι κ δεν μπορείς να λύσεις
τον γρίφο..γιατί μένει εδώ? Παρόλαυτα τον επαινείς ακόμα και για αυτό.
Με κοιτάζει ο σύντροφός μου και μου λέει
''νομίζω οτι είμαστε οι μόνοι ζωντανοί εδώ...
το διανοείσαι?''
Ας σωπάσουμε λοιπόν για όλα αυτά τα ''καφενεία'' που η λαίλαπα
του εναλλακτισμού (όπως χαρακτηριστικά λέει ο Κ) ωραιοποιεί και
για τα οποία όλοι οι χίπστερς απόφάσισαν να αφήσουν τα ''εγκόσμια''
και αποσύρονται εκεί προς τέρψιν.
Ας μιλήσουμε λοιπόν..για εκείνα τα καφενεία της επαρχίας,
εκεί που δεν έχει τουρίστες παρά μόνο ανθρώπους.
Εκεί που οι άνθρωποι αυτοί δεν μιλάνε πια.
Που παρακολουθούν τηλεόραση ξανά και ξανά και ξανά.
Σχεδόν επιληπτικά.
Που δεν ξέρουν να διαβάζουν.
Που δεν έχουν δόντια κ δεν τους νοιάζει.
Που έχουνε ξεχάσει το παρόν τους κ το μόνο
που κουβαλάνε για μνήμη, είναι ένα παρελθόν
με ''κούρσες'',με μηχανήματα,με σπίτια,με μαγαζιά,
με δάνεια..Που καταριούνται ''αυτούς που τους τα πήραν'' ..
Εκεί που άνθρωποι σαν τη ''Λένιη'' μάχονται χωρίς να το ξέρουν.
Η ''Λένιη'' μας αποχαιρετά με χαρά και μας δίνει και
χωριάτικα λουκάνικα να πάρουμε μαζί μας.
Μπαίνουμε στο αυτοκίνητο, ζέχνει ο αέρας τσίπουρο
και παίρνουμε το δρόμο της επιστροφής.
Συμφωνούμε οτι περάσαμε ωραία
...
Σάββατο 7 Δεκεμβρίου 2013
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)